YALAN SÖYLEME BABA

23.06.2018


YALAN SÖYLEME BABA

 

Yola çıktık gidiyoruz babamla,
Çook uzaklara !
Anamın yanına.
Ben 4-5 yaşlarımda.
Babam aldı beni sırtına.
Ama ben babamı tanıdım,
Hep yalan söylüyordu bana.

 

Biliyorumki yorulmuştun .
Ama her sorduğumda,
Yorulmadım guzum yorgunluk yok asla.
Bu vardı cevabında.
Çünkü ben senin omzundaydım saatlarca.
Nihayetinde oturduk ..

 

Derin bir nefes aldıktan sonra,
Yaslandın bir ağaca,
Tomurcuk gibi ter damlacıkları, 
Sızıyordu şakaklarında.
Bu günkü gibi aklımda.

 

Açtın çıkını çeşme başında.
Bir dilim ekmek bir kaşık helva.
Ekmeğin arasına koyup verdin bana. 
Ben yemeye başladığımda,
Gözlerinin içi gülüyordu o anda...

 

Eee sana yokmu baba ?
Diye sorduğumda?
Ben tokum yavrum o yalnız sana .
Diyerek yine yalan söyledin baba...!

 

Senin aç olduğunu bilyorum ,
Beni kandırma..!
Bir yalan daha ekledin yalanlarına.
Bunlar yalanlarından bir kaçı daha.

 

Senin sırtında dolaştım nasıl olsa.
Sen alıştırdın beni bunlara.
Böyle yalanlara.
Son öpücüğüde kondurdun yanaklarıma,
O yalancı dudaklarınla.

 

Bende senin gibi başladım yalana.
Hep kuyruklu yalan söylüyorum ,
Çocuklarım ve torunlarıma.
Bunları hep sen öğrettin bana
Unutamıyorum BABA.......!!

 

Şair:Süleyman Özpınar.
08.05. 2015 Çarşamba..

 

 




Bu şiirin her türlü telif hakkı kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin almadan kopyalanması 5846 sayılı fikir ve sanat eserleri yasasına göre suçtur.